سيب صبح

امام زمان(عج) برخي از دوستداران خود را به اسم ياد ميكنند

Thu, 14 Aug 2008 17:53:00 GMT

ميلاد مولامون مبارك

نام هر کس، عاطفي‏ترين، شخصي‏ترين و مورد علاقه‏ترين نشانه‏ هر کس است. آن‏گاه که نام ما را مي‏خوانند، چه بسيار مايه‏ شادماني و سرور ما مي‏گردد. هر چه، خواننده‏ ما، محبوب‏تر و زيباتر، شنيدن صداي دلرباي او و شنيدن اسم و نام خود از زبان او دلپذيرتر و سرور انگيزتر . به راستي چه هيجاني دارد آن ‏که نام خود را از زبان خداي عالم مي‏شنود: سلام علي ابراهيم، سلام علي نوح، سلام علي آل ياسين، ... .

مهدي(عج) همه‏ مردم و به ويژه شيعيان خود را نيک مي‏شناسد و با نام تک تک آنان آشناست. (آيه 105 از سوره‏ توبه) نامه‏ اعمال ما، هر هفته، به خدمت ‏حضرتش عرضه مي‏شود. ايشان، هرگز، ياد ما را از خاطر نمي‏برد (ولا ناسين لذکرکم) چه شعف‏انگيز است که در سرزميني غريب، يکه و تنها آن‏ جا که راه را گم کرده‏اي، ناگهان، کسي با زبان آشنا، تو را بخواند و با مهرباني، تو را در آغوش نگاهش‏ بنشاند .

روزي آية‏الله العظمي بهاءالديني به من گفت: «امسال، در مکه‏ معظمه در مجلسي که آقا امام زمان (عج) تشريف داشتند، اسم افرادي برده شد که مورد عنايت آقا بودند، از جمله‏ آنان حاج آقا فخر (از صالحاني که چند سال پيش، در قم، از دار دنيا رحلت کرد) بود.»

خودم را به آقا فخر رساندم و از ايشان پرسيدم: «چه کرده‏اي که مورد عنايت ‏حضرت واقع شده‏اي؟» گريه کرد و پرسيد: «آقاي بهاءالديني نگفت چگونه خبر به ايشان رسيده است؟» گفتم: «نه‏» .

حاج آقا فخر گفت: «من، کاري نداشته‏ام، جز اين ‏که مادر من، علويه است و افليج و زمين‏گير شده است. تمام خدمات او را خود بر عهده گرفته‏ام، حتي حمام و شست‏وشوي او را . من گمان مي‏کنم، خدمت ‏به مادر، مرا مورد عنايت ‏حضرت قرار داده است.‏» (سيري در آفاق، زندگي‏نامه‏ حضرت آية‏الله العظمي بهاءالديني، ص 374 و تبيان)

پي نوشت: آقاجون، اگرچه غرق گناهيم اما به خدا يه دل نه بلكه صد دل عاشقتيم و چشم به راهتيم تا يه صبح جمعه نزديك همين حالاي حالي به حالي، و هنگام ندبه‏خواني و ندامت ما از اين همه سياهي كه در تاخير فرج تو كرديم، مرغ آمين را بر منظر ديدگان بي‏فروغمان به پرواز در آوري و آن كبوتر غمگين كه نامش ايمان است و از قلب‏هايمان گريخته است، به آب و دانه‏ي مهرباني‏ات، آشتي دهي و باز آوري

اللهم عجل لوليك الفرج و جعلني من انصاره و اعوانه

از كودك كعبه تا رادمرد تاريخ

Tue, 15 Jul 2008 20:21:00 GMT

حضرت علي عليه السلام که کوچک بود، کم کم بزرگ شد. حالا وقتي حضرت علي عليه السلام در کوچه هاي مکه مي دويد، زن ها و مردها او را نشان مي دادند و با تعجب مي گفتند: «اين پسر، همان عزيز کعبه است. اين پسر همان فرزند کعبه است!»

در يکي از روزهايي که حضرت علي عليه السلام دو ساله بود، با چند پسربچه ديگر در گوشه اي بازي مي کرد. در آن نزديکي چاهي بود که مردم از آن آب مي کشيدند. در ميان بازي ناگهان، يکي از بچه ها که لبه چاه ايستاده بود پايش لغزيد و به چاه افتاد. حضرت علي عليه السلام که کنار پسرک ايستاده بود با همان جثه کوچکش پاي پسرک را گرفت.

پسربچه با سر به چاه افتاده بود، حالا در دهانه چاه آويزان بود و جيغ مي کشيد. از سر و صداي پسربچه، مادرش به آنجا دويد و ناگهان پسرش را ديد که در چاه آويزان است و پسربچه دو ساله اي پايش را گرفته و او را نگه داشته است. مادر آن قدر از ديدن آن صحنه تعجب کرد که به جاي کمک براي نجات کودکش، زن هاي ديگر را صدا کرد، تا بيايند و آن صحنه عجيب را ببينند. زن فرياد زد:«اي زنان مکه بياييد تماشا کنيد. بياييد ببينيد چگونه عزيز کعبه، پسرم را از مرگ نجات داده است!»

زن ها به سر چاه دويدند و پسرک را از افتادن به ته چاه نجات دادند و سر و روي حضرت علي عليه السلام را غرق بوسه کردند. حضرت علي عليه السلام که عزيز بود، عزيزتر شد. فاطمه و ابوطالب که عزيز و گرامي بودند، با داشتن چنين فرزندي، عزيزتر شدند.

<**ادامه مطلب...**>

چند سالي گذشت. حالا حضرت علي عليه السلام شش ساله بود. آن سال خشکسالي بود. باران نمي باريد. بيابان خشک و بي علف بود. مزرعه ها بي محصول بودند. گندم براي آرد کردن و آرد براي نان پختن کم بود. گله ها از بين رفته بودند. قحطي بود. ابوطالب که پنج فرزند داشت، در اين سال قحطي به زحمت افتاده بود. بچه هايش در سختي و زحمت بودند.

"حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" که عمويش ابوطالب را بسيار دوست مي داشت و دلش براي بچه هاي عمو مي سوخت، پيش عموها و عمه هايش رفت و گفت: «عمويم ابوطالب در سختي و زحمت است، بايد کمکش کنيم.»

آنها با هم به خانه ابوطالب رفتند و با او حرف زدند. ابوطالب گفت: «پسرم عقيل نابيناست. او را براي من بگذاريد و بچه هاي ديگرم را با خود ببريد.»

"عباس"، "جعفر" را به خانه برد؛ "حمزه"، طالب را پذيرفت و "عاتکه" خواهر ابوطالب، فاخته را مهمان کرد. فقط حضرت علي عليه السلام مانده بود. در اين لحظه "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" پيش آمد، پيش روي حضرت علي عليه السلام شش ساله نشست و دو دستش را باز کرد. حضرت علي عليه السلام دويد و در آغوش "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" جاي گرفت. "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" حضرت علي عليه السلام را در بغل فشرد و بوسيد. بعد دست کوچکش را گرفت و او را با خود به خانه برد. از آن لحظه حضرت علي عليه السلام در خانه "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" زندگي مي کرد.

همان طور که روزگاري، "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" در خانه ابوطالب زندگي کرده بود و ابوطالب را پدر و فاطمه، همسرش را مادر خود مي دانست، حالا حضرت علي عليه السلام هم، "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" را پدر خود و خديجه را مادر خود مي دانست. سن و سال حضرت علي عليه السلام کم بود، ولي فهم و هوش بالايي داشت. او مي ديد که پسرعمويش "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" ، مثل ديگران نيست. مي ديد که "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بت ها را سجده نمي کند. مي دانست که "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بعضي شب ها، از شهر بيرون مي زند، به بالاي کوه مي رود و داخل غار حرا عبادت مي کند. حضرت علي عليه السلام هنوز ده سال بيشتر نداشت، ولي اين چيزها را خوب مي فهميد. حالا ديگر او يکي از اعضاي خانواده "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بود.

شبي "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" ، پسرعموي ده ساله اش را صدا زد و گفت:«علي جان! نمي آيي با ما نماز بخواني؟» حضرت علي عليه السلام با تعجب پرسيد:«نماز چيست؟»

"حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" با لبخندي گفت:«نماز تسبيح خداوند است. دعاست. تقاضا به درگاه خداي مهربان است.» بعد "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بلند شد، دست و رويش را شست، وضو گرفت و به نماز ايستاد.

خديجه هم پشت سر شوهرش به نماز ايستاد. حضرت علي عليه السلام مشتاق به پسرعمو و همسرش خديجه نگاه مي کرد. بعد از نماز، باز "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" رو به حضرت علي عليه السلام گفت: «يا علي! آيا خداي مهربان را به يگانگي مي شناسي؟ آيا مرا به پيامبري او قبول مي کني؟»

حضرت علي عليه السلام ده ساله، چند لحظه اي فکر کرد. "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" پسرعموي امين او، پسرعموي راستگو و مهربانش، او را به پرستش خداي يکتا دعوت مي کرد. حضرت علي عليه السلام پيش پاي پسرعمويش زانو زد و گفت:«اي پسرعمو، گواهي مي دهم که خدايي جز خداي يکتا نيست و تو فرستاده و پيامبر او هستي.»

"حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" به حضرت علي عليه السلام ده ساله چشم دوخته بود. آن قدر از حضرت علي عليه السلام خوشش آمده بود که خم شد و دهان کوچک او را بوسيد.

حالا حضرت علي عليه السلام خوشحال بود. حس مي کرد، وارد دنياي تازه اي شده است. حس مي کرد، چيز تازه اي ياد گرفته است. در همين فکرها بود که بلند شد تا به خانه خودشان برود. از خانه پسرعمويش بيرون آمد. در کوچه به پدرش ابوطالب رسيد. ابوطالب که هر وقت حضرت علي عليه السلام را مي ديد، لبخند به لب هايش مي آمد، از پسر کوچکس پرسيد:«کجا بودي پسرم؟»

حضرت علي عليه السلام که انگار درباره ي مرد بزرگي حرف مي زد، گفت:«در خانه پسرعمويم محمد.»

- خبر تازه ايست؟

- رفته بودم تا به دعوت او جواب قبول بدهم. رفته بودم تا پيامبري محمد را بپذيرم.

- پيامبري محمد!

- بله پدر جان. حالا محمد رسول الله است. پيامبر خداي يگانه!

- حرف بزن پسرجان! بگو ببينم محمد چه مي گفت؟

- محمد برگزيده خداوند شده است.

- دين محمد چگونه ديني است؟

حالا ديگر حضرت علي عليه السلام پسر ده ساله ابوطالب نبود. مرد بزرگي بود که با ابوطالب، با بزرگ قريش حرف مي زد. حضرت علي عليه السلام در جواب پدر گفت:«دين محمد، مقدس ترين دين هاست. دين خداي يگانه است. دين پدربزرگ ما ابراهيم است.»

ابوطالب پرسيد:«محمد چه مي گويد؟»

- او مي گويد که خداي آسمان ها و زمين، خداي کعبه او را به پيامبري برگزيده است تا مردم را از گمراهي نجات دهد.

- يعني تو به پسرعمويت ايمان آورده اي؟

- بله پدرجان. به محمد و خداي او ايمان آورده ام.

- کار خوبي کردي پسرم. هرگز از پسرعمويت دست برمدار. هرگز او را تنها نگذار.

از آن به بعد، حضرت علي عليه السلام هميشه در کنار "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بود و لحظه اي از او جدا نمي شد. حالا حضرت علي عليه السلام مثل بوته گل بود و "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" مثل چشمه گوارا. حضرت علي عليه السلام تشنه بود و لحظه به لحظه از اين چشمه پاک مي نوشيد. حالا حضرت علي عليه السلام مثل کودک بود و محمد مثل مادر. حضرت علي عليه السلام دوست داشت صبح وقتي که بيدار مي شود، چشمش به چهره مهربان "حضرت محمد صلي الله وآله والسلم" بيفتد و شب با زمزمه هاي او به خواب رود.

برگرفته از سايت تبيان

از تل زينبيه تا خيمه‏گاه يك دنيا معرفت

Thu, 10 Jul 2008 11:17:00 GMT

تل زينبيه در چشم ظاهربين جز ده تا دوازده پله بيشتر از زمين ارتفاع ندارد اما قامتي به بلنداي تاريخ و ابديت زمين دارد. سلام بر زينب سلام‌الله عليها و قلب صبورش! واعجبا كه اين بانوي بزرگ عالم چه صبورانه از بلنداي اين تل تاريخي به ميلاد باشكوه يك عشق الهي چشم دوخت و سرانجام پرواز دو برادر را با ديده‌اي خون‌بار به تماشا نشست. عجبا كه غروب خورشيد هميشه در مغرب جاري است و اين بار نيز آفتاب عمر برادرش حسين(ع) در مغرب شهادت غروب كرد و شگفتا كه ماه قبيله، حضرت عباس(ع) در شرقي‌ترين نقطه عروج الي‌الله و آسمان قرب الهي به غروب نشست.

تقارن تل زينبيه با حرم حسين(ع) نماد ارتباط عاشقانه‌ي خواهر و برادري است كه در دامان دلدادگي آل‌الله به يگانگي و وحدت رسيده‌اند.

بين‌الحرمين و گام نهادن در اين وادي مقدس، نماد سعي بين صفا و مروه است و چه محرم رازي است كه فاصله‌ي اين دو حرم امن الهي تطبيق كامل مروه و صفا است و با آن سعي و سير مقدس برابري مي‌كند چه در ابعاد الهي و چه در اندازه‌ي خاكي‌اش!!.

ناگهان نگاه گريزپايت به سمت و سوي جمعيتي كوچك مي‌دود كه اشك‌ريزان و صلوات‌گويان چيزي را در حلقه‌ي علقه‌ي خويش گرفته‌اند. حس كنجكاوي‌ات مي‌جوشد و ناگاه بدان سمت روي مي‌آوري و تو هم با ديدن رعنا جواني كه نذر كرده است از حرم مولايش اباعبدالله(ع) تا مولايش باب‌الحوائج(ع) سينه‌خيز برود، بي‌اختيار چشمه‌ي اشكت روان مي‌شود و بغضي شيرين و دلنواز گلويت را مي‌گيرد و تو هم به حلقه‌ي جمعيت عجين شده و زمزم زمزمه‌هاي صلوات را بر لبان خويش ساري و جاري مي‌سازي!.

پيش از زيارت اين قطعه از بهشت، مي‌انديشي كه نبرد ميان حق و باطل در فضايي كوچك صورت گرفته است اما عظمت حماسه‌ي حسيني آن گاه بر تو معلوم مي‌شود كه از نزديك مشاهده مي‌كني كه علمدار رشيد حسين(ع) براي آوردن آب از نهر علقمه كه در فاصله‌اي دور از ميدان نبرد قرار گرفته است، دست‌هاي با كرامت خويش را هر كدام به فاصله‌ و دور از يكديگر به آستان الهي تقديم مي‌كند و تو اكنون آنها را به مقام دست راست و به مقام دست چپ باب‌الحوائج مي‌شناسي و درمي‌يابي كه عباس دلاور چه رشادت و چه شهامتي آفريده است. سلام بر باب‌الحوائج عباس عليه‌السلام. مقام‌هاي معنوي مهمي كه اينك كوچه‌هاي تنگ و باريك و خانه‌ها و مغازه‌هاي مرتفع احاطه‌اش كرده‌اند و مجال يك زيارت دلچسب و راحت را از زائر ‌گرفته‌اند.

چند كوچه بعد به خيمه‌گاه مي‌رسي. محيطي صميمي و دوست‌داشتني را مشاهده مي‌كني و احساس مي‌كني كه درست عاشوراي سال 61 هجري است و تو به ميهماني اباعبدالله الحسين عليه‌السلام آمده‌اي. اين حس كه در تو جان مي‌گيرد، چشم و دلت مي‌سوزد و يا حسين يا حسين آرامي را كه زير لب زمزمه مي‌كردي همراه با مداحي پر شور و شرار روحاني كاروان به سراپرده‌ي ملكوت مي‌رود. در هر طرف از دو سمت راهروي ورودي به صحن خيمه‌گاه، هشت طاق هلالي را مي‌بيني كه هر كدام نماد يكي از شتراني است كه اهل‌بيت حسين(ع) را با آن‌ها به اسارت برده‌اند. با تماشاي اين نماد الهي، نيرويي پر جذبه در جانت جان مي‌گيرد و با خود آروز مي‌كني كه كاش آن روز بودي تا به خونخواهي اين همه مظلوميت، به پا مي‌خواستي و جان مي‌دادي و با خود آرزو مي‌كني و خدا را به حرمت حسين(ع) قسم مي‌دهي كه كاش امروز از اسارت نفس در آيي و حسيني و عاشورايي شوي و زينبي و نه يزيدي!. انشاالله

. . . و حديث اين زيارت قدسي همچنان ادامه دارد.

بين‏الحرمين قطعه‏اي از بهشت است.

Sun, 29 Jun 2008 20:25:00 GMT

به نام و ياد او

سلام دوستان

از اين كه بار ديگر توفيق يافتم تا در خدمت شما ياران عزيز باشم، خداي را شاكرم.

الحق و الانصاف زيارت كربلا خوش گذشت و حسابي سر حال آمدم. جاي همه شما خالي! به ويژه نجف مرقد شريف امام علي عليه السلام كه نخستين امام و رييس مذهب تشيع علوي است اما افسوس كه چقدر مظلوم كه در حرم شهيد نماز، از نماز جماعت و جمع‏خواني نماز ممانعت مي‏كنند. عجبا در مرقد شهيد نماز، نماز جماعت ممنوع است!!! آيا علي اين راد مرد بزرگ تاريخ براي هميشه تاريخ مظلوم نيست؟!! كاش روزي مهدي‏اش بيايد و داد را از بيداد بستاند و به اين مظلوميت هميشگي پايان دهد. كاش...

اما چه شيرين است بين الحرمين كه وقتي غروب‏ها خيره خيره به چشمه خورشيد نگاه مي‏كني و با نگاه نازكت آخرين اشعه‏هاي طلايي رنگ خورشيد را نظاره مي‏كني، رو به قبله مي‏نشيني و روبرويت خداست، سمت راستت امام حسين عليه‏السلام و سمت چپت حضرت ابوالفضل عليه‏السلام. بين‏الحرمين قطعه‏اي از بهشت است، بلكه خود بهشت است. وقتي خود را مثل پر كاهي در هوا حس مي‏كني و خسي در ميقات مي‏شويي، انگار كبوتري مي‏شوي كه بال مي‏گيري و روي گنبد طلا كنار آن پرچم سرخ رقصنده در نسيم مي‏نشيني و صداي يا حسين تشنه لب؛ از حنجره‏ي عطشناك‏ات بيرون مي‏تراود. حالا تو با زجه‏هايي كه زده‏اي، با قول و قرارهايي كه با امامت گذاشته‏اي، كبوتر حرم شده‏اي! عاشق و دلباخته و ديوانه كوي حسين عليه‏السلام.

حالا زيارت تو بدل به حجي مقبول شده است، حالا بي‏سفر و ديدار كعبه، حاجي شده‏اي!!!

حسين عليه‏السلام و كربلا دو مفهوم و دو كلمه‏ي مقدس و بي‏نهايتند كه در كنه كلام و بيان نمي‏گنجند.

عجبا كه عباس عليه‏السلام همه جا برادري را در حق برادرش تمام مي‏كند. اين جا هم قبل از زيارت حرم حسين عليه‏السلام بايد كه از برادر رشيدش حضرت باب‏الحوائج، حاجت و اذن دخول به حرم امام حسين عليه‏السلام بگيري و بخواهي!! اين جا تعبير پيامبر و مولا علي در ذهنت تداعي مي‏شود كه من شهر علمم و علي دروازه‏ي آن است، اين جا هم باب‏الحوائج حضرت عباس علي‏السلام دروازه‏ شهر عظيم حسيني است!!!. سلام بر باب‏الحوائج و سلام بر حسين عليه‏السلام

انشاالله در پست‏هاي بعدي باز هم از اين تشرف قدسي برايتان خواهم نوشت. يا حق

وداع موقت براي زيارت عشق

Tue, 03 Jun 2008 18:49:00 GMT

قابل توجه دوستان عزيز

با عرض سلام و خدا قوت به همه شما خوبان كه با پيام ها و سخنان محبت‌آميز خود به بنده لطف داريد و بنده هميشه رهين و شرمسار عنايات شما دوستان گرامي بوده و هستم.

نمي دانم كه كدام ثواب از اين كمترين سر زده كه آقامون امام علي عليه السلام و مولا امام حسين عليه السلام اين حقير سراپا تقصير را هم طلبيدند. غرض اين كه به علت سفر به زيارت عتبات عاليات و مرقد مباركه‌ي امامين شريفين، مدتي شرمسار رسيدن به حضور و محضر شما دوستان خوبم هستم و پاسخگوي مهر و محبت شما نخواهم بود. باري دعاگو و نائب الزياره‌ي همه شما عزيزانم هستم و انشالله اگر عمري باقي بود، دوباره در خدمت شما مهربانان خواهم بود.

دوستان اگر بدي و كم و كاستي از ما سر زده، به خوبي و لطف خودتان حلال كنيد.

ملتمس دعاي خير

زارعي بهجاني

اهميت رازداري از ديدگاه قرآن و سنت

Thu, 15 May 2008 17:19:00 GMT

از قديم الايام، همواره تجسس در زندگي ديگران امري نکوهيده و مذموم بوده که مردم از آن نهي مي‌شدند. تو خود را به جاي ديگران بگذار؛ کيست که دوست داشته باشد اسرار زندگي‌اش هويدا شود و همگان، حکايت تلخ و شيرين زندگي‌اش را بدانند؟ يک لحظه تجسم کن که حرف زندگي خصوصي‌ات را اطرافيان بدانند؛ شاکي مي‌شوي؟

مفهوم راز در لغت و اصطلاح

راز به معناي سرّ، آن چه بايد در دل نهفته باشد و چيزي که بايد پنهان بماند يا به اشخاص مخصوصي گفته شود، است. حفظ اسرار را بايد از خدا آموخت. خداوند بيش‌تر و پيش‌تر از هر کس، از اعمال، حالات، رفتار، عيوب و گناهان بندگانش با خبر است، اما حلم، بردباري، پرده‌پوشي و رازداري او بيشتر از همه است.

گـــور خــانـه‌ي راز تــو تـا دل شـود آن مـرادت زودتــــر کــامل شـود

گفـت پيغمبر که هر که سرّ نهفت زود گــردد بـا مراد خـويش جفت

دانه‌ها، چون در زمين پنهان شود سرّ آن، سرسبزي بستان شود

زر و نقــره، گـــر نبــودنـدي نهــان پــرورش کـي يـافتنـدي زيـر کان

راز داري

اول: حفظ اسرار ديگران؛ خصوصا اگر کسي انسان را امين خود قرار داده و رازي را نزد او به امانت بگذارد. در حديثي داريم: مجالس امانتند. امانت هميشه يک شيء مالي و مادي نيست، مطلبي که در يک مجلس بيان شود هم امانت است.

دوم: حفظ راز خويشتن؛ اگر امروز با کسي دوست هستيد، حدّ را نگه داريد؛ آن‌چنان که بعد موجب گرفتاريتان نشود.

در روايات مي‌خوانيم: حفظ آبروي مومن به اندازه‌ي خون او احترام دارد و ارزشمند است. به همين دليل، ما هم بايد حرمت ديگران را رعايت کنيم و هم بايد حرمتي را که خداوند براي ما قرار داده ضايع نکنيم.

با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي

تا بي‌خبر بميرد در درد خودپرستي

ديدگاه قرآن

«عالم الغيب فلا يظهر علي غيبه احدا: داناي غيب اوست و هيچ کس را بر اسرار غيبش آگاه نمي‌سازد» (جن/ 26)

خداوند متعال، از همه‌ي اسرار مطلع است و از تمام اتفاقات، آگاه؛ اما با اين وجود، هيچ کس از اسرار غيب او آگاه نيست. خداوند متعال خود، رازهاي بندگانش را مي‌پوشاند و به همين دليل بر رازداري تاکيد دارد.

ديدگاه اهل بيت عليهم‌السلام

امام علي عليه السلام: «کسي که در نگهداشتن راز خود ناتوان باشد، در حفظ راز ديگران توانا نباشد.» و يا «راز تو در بند توست. اگر آن را فاش کني تو در بندش خواهي شد.» و يا «صدرالعاقل صندوق السره: سينه‌ي خردمند، صندوق راز اوست.» و يا «نسبت به دوست خويش هر مهرباني و هر خيرخواهي را مي‌تواني، انجام بده؛ اما در يک امر محتاط باش: در نهايت اطمينان و اعتماد، اسرارت را به او نگو.»

نگاه بزرگان

حکايت اول: غلامي طبق سرپوشيده‌اي بر سر داشت و خاموش و بي‌صدا در راهي مي‌رفت. شخصي در راه به او برخورد و پرسيد: «در اين طبق چيست؟» غلام چيزي نگفت. آن شخص به اصرار پرسيد تا بداند زير آن سرپوش که روي طبق کشيده‌اند چيست. غلام گفت: «فلاني! اگر قرار بود که همه‌ي افراد بدانند در طبق چيست، ديگر سرپوش روي آن نمي‌کشيدند!»

حکايت دوم: امام علي عليه‌السلام وقتي براي مالک اشتر رهنمودهاي حاکميت بر مردم را بيان مي‌کند، به لزوم رازداري تاکيد مي‌کند: «از مردم آنان که عيب‌جوترند از خود دور کن، زيرا مردم عيوبي دارند که رهبر امت در پنهان کردن آن از همه سزاوارتر است. پس مبادا آن چه بر تو پنهان است، آشکار گرداني و آن چه که هويداست بپوشاني که داوري در آن چه از تو پنهان است ،با خداوند جهان است. پس چندان که مي‌تواني زشتي‌ها را بپوشان تا آن را که دوست داري بر رعيت پوشيده ماند، خدا بر تو بپوشاند.»

برگرفته از تبيان